لیلا

lilavasamad — Fri, 14 Sep 2007 16:27:12 GMT

در خواب بدم مرا خردمندی گفت

کز خواب کسی را گل شادی نشکفت

*******

کاری چه کنی که با اجل باشد جفت

می خور که به زیر خاک می باید خفت

lilavasamad — Mon, 10 Sep 2007 00:11:54 GMT

*******

ایزد چو گل وجود ما می آراست

*******

دانست ز فعل ما چه بر خواهد خاست

*******

بی حکمش نیست هر گناهی که مراست

*******

پس سوختن روز قیامت ز کجاست

*******

lilavasamad — Sun, 09 Sep 2007 00:16:20 GMT

دنیا به مراد رانده گیر اخر چه

******

******

وین نامه عمر خوانده گیر اخر چه

******

******

گیرم که به کام دل بماندی صد سال

******

******

صد سال دگر به مانده گیر اخر چه

lilavasamad — Tue, 04 Sep 2007 11:18:36 GMT

اسرار ازل را نه تو دانی ونه من

وین حرف معما نه تو خوانی ونه من

هست از پس پرده گفتگوی من تو

چون پرده بر افتد نه تو مانی و نه من

lilavasamad — Sun, 26 Aug 2007 21:36:13 GMT

چون ابر به نوروز رخ لاله بشست

بر خیز و بجام باده کن عزم درست

کاین سبزه که امروز تماشاگه تست

فردا همه از خاک تو بر خواهد رست

lilavasamad — Sun, 26 Aug 2007 00:35:18 GMT

هنگام سپیده دم خروس سحری

دانی ز چه رو همی کند نوحه گری

یعنی که نوشتند در ایینه ی صبح

کز عمر شبی گذشت و تو بی خبری

lilavasamad — Mon, 20 Aug 2007 20:24:18 GMT

این قافله عمر عجب میگذرد

در یاب دمی که با طرب می گذرد

ساقی غم فردای حریفان چه خوری

پیش آر پیاله را که شب می گذرد

lilavasamad — Sun, 19 Aug 2007 23:45:18 GMT

خوشا دلي كه مدام از پي نظر نرود

به هر درش كه بخوانند بي خبر نرود

سواد ديده ی غمديده ام به اشك مشوي

كه نقش خال تو ام هرگز از نظر نرود

دلا مباش چنين هرزه گرد و هر جايي

كه هيچ كار ز پيشت بدين هنر نرود

مكن به چشم حقارت نگاه در من مست

كه آبروي شريعت بدين قدر نرود

سياه نامه تر از خود كسي نمي بينم

چگونه چون قلمم دود دل به سر نرود

تو كز مكارم اخلاق عالمي دگري

وفاي عهد من از خاطرت به در نرود

بيار باده و اول به دست حافظ ده

به شرط آن كه ز مجلس سخن به در نرود

lilavasamad — Sun, 19 Aug 2007 22:09:43 GMT

با بط می گفت ماهی در تب و تاب

باشد که به جوی رفته باز آید آب؟

بط گفت: که چون من و تو گشتیم کباب

دنیا پس مرگ ما چه دریا چه سراب

lilavasamad — Thu, 16 Aug 2007 22:46:58 GMT

از من رمقی به سعی ساقی مانده است

وز صحبت دل بی وفایی مانده است

از باده ی دوشین قدحی بیش نماند



از عمر ندانم که چه باقی مانده است