چون در گذرم بباده شویید مرا

تلقین ز شراب ناب گویید مرا

خواهید بروز حشر یابید مرا

از خاک در میکده جویید مرا

امد سحری ندا ز می خانه ما

کای رند خراباتی دیوانه ما

بر خیز که پر کنیم پیمانه ز می

زان پیش که پر کنند پیمانه ما

چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخ

پیمانه چو پر شود چه بغداد و چه بلخ

می نوش که بعد از من و تو ماه بسی

ازسلخ به غره اید از غره به سلخ

می خوردن و شاد بودن ایین من است

فارغ بودن ز کفر و دین دین من است

گفتم به عروس دهر کابین تو چیست

گفتا دل خرم تو کابین من است

ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم

وین یکدم عمر را غنیمت شمریم

فردا که از این دیر فنا در گذریم

با هفت هزار سالگان سر به سریم

ای آمده از عالم روحانی تفت

حیران شده در پنج و چهار و شش و هفت

می خور چو ندانی ز کجا امده ای

خوش باش ندانی به کجا خواهی رفت