در دایره ای که امد و رفتن ماست

او را نه بدایت نه نهایت پیداست

کس می زند دمی در این معنی راست

کاین امدن از کجا و رفتن بکجاست

ای وای بران دل که در ان شوری نیست

سودا زده ی مهر دل افروزی نیست

روزی که تو بی عشق به سر خواهی برد

ضایع تر از ان روز ترا روزی نیست

چون اب به جوی باروچون باد به دشت

روزی دگر از نوبت عمر بگذشت

هرگز غم دو روز مرا یاد نگشت

روزی که نیامدست وروزی که گذشت