اسرار ازل را نه تو دانی ونه من

وین حرف معما نه تو خوانی ونه من

هست از پس پرده گفتگوی من تو

چون پرده بر افتد نه تو مانی و نه من

این قافله عمر عجب میگذرد

در یاب دمی که با طرب می گذرد

ساقی غم فردای حریفان چه خوری

پیش آر پیاله را که شب می گذرد

خوشا دلي كه مدام از پي نظر نرود

به هر درش كه بخوانند بي خبر نرود

سواد ديده ی غمديده ام به اشك مشوي

كه نقش خال تو ام هرگز از نظر نرود

دلا مباش چنين هرزه گرد و هر جايي

كه هيچ كار ز پيشت بدين هنر نرود

مكن به چشم حقارت نگاه در من مست

كه آبروي شريعت بدين قدر نرود

سياه نامه تر از خود كسي نمي بينم

چگونه چون قلمم دود دل به سر نرود

تو كز مكارم اخلاق عالمي دگري

وفاي عهد من از خاطرت به در نرود

بيار باده و اول به دست حافظ ده

به شرط آن كه ز مجلس سخن به در نرود

با بط می گفت ماهی در تب و تاب

باشد که به جوی رفته باز آید آب؟

بط گفت: که چون من و تو گشتیم کباب

دنیا پس مرگ ما چه دریا چه سراب

تا باز شناختم من این پای زدست

این چرخ فرومایه مرا دست ببست

افسوس که در حساب خواهند نهاد

عمری که مرا بی می و معشوقه گذاشت

ای چرخ فلک خرابی از کینه تست

بیدادگری پیشه ی دیرینه تست

ای خاک اگر سینه تو بشکافند

بس گوهر قیمتی که در سینه تست